۹۹۰,۰۰۰ تومان
| انتشارات | |
|---|---|
| تعداد صفحات | |
| سال انتشار | |
| شابک | 978-620-0-69630-4 |
معماری و برنامهریزی شهری دو حوزه بههمپیوسته هستند که کیفیت محیط ساختهشده و نحوه شکلگیری فضاهای شهری را تعیین میکنند. طراحی یک ساختمان را نمیتوان کاملاً جدا از خیابانها، فضاهای عمومی، زیرساختها، الگوی توسعه و نیازهای اجتماعی شهر بررسی کرد. ازاینرو، شناخت اصول طراحی معماری در کنار مبانی برنامهریزی شهری میتواند به ایجاد محیطهایی کارآمد، زیبا، پایدار و متناسب با نیازهای کاربران کمک کند.
کتاب Architectural Design and Urban Planning: Principles and Applications نوشته علی سیری به بررسی اصول و کاربردهای طراحی معماری و برنامهریزی شهری میپردازد. این اثر در سال ۱۴۰۴ توسط انتشارات SCHOLARS’ PRESS منتشر شده، ۹۹ صفحه دارد و با شابک 978-620-0-69630-4 عرضه شده است. شناسه محصول کتاب POT34352 است.
طراحی معماری فرایندی برای تبدیل نیازها، ایدهها و الزامات عملکردی به یک فضای سازمانیافته است. معمار در این فرایند باید میان عملکرد، فرم، ساختار، مصالح، شرایط محیطی و نیازهای کاربران ارتباط برقرار کند.
یک طرح معماری موفق تنها از نظر ظاهری جذاب نیست، بلکه باید بتواند نیازهای واقعی استفادهکنندگان را پاسخ دهد. نحوه ورود و خروج، ارتباط فضاها، نورگیری، تهویه، مقیاس و دسترسی از جمله موضوعاتی هستند که در فرایند طراحی اهمیت دارند.
طراحی معماری بر مجموعهای از اصول استوار است که به ایجاد نظم و کیفیت در فضا کمک میکنند.
فرم معماری باید با عملکرد ساختمان ارتباط منطقی داشته باشد. نوع فعالیتی که در یک فضا انجام میشود، میتواند بر ابعاد، سازمان فضایی و نحوه ارتباط بخشهای مختلف اثر بگذارد.
تناسب مناسب میان اجزای ساختمان و همچنین رابطه مقیاس بنا با انسان، نقش مهمی در تجربه فضایی دارد. فضای بسیار بزرگ یا بسیار کوچک ممکن است برای یک کاربری مشخص مناسب نباشد.
نور طبیعی و تهویه مناسب علاوه بر کاهش وابستگی به سیستمهای مکانیکی، میتوانند کیفیت محیط داخلی را افزایش دهند. جهتگیری ساختمان و سازماندهی بازشوها در این زمینه اهمیت دارند.
مسیرهای حرکتی باید واضح، ایمن و متناسب با نیاز کاربران طراحی شوند. دسترسی مناسب برای گروههای مختلف جامعه نیز بخشی از طراحی فراگیر محسوب میشود.
برنامهریزی شهری فرایندی برای ساماندهی رشد و توسعه شهر و مدیریت نحوه استفاده از زمین، زیرساختها، خدمات و فضاهای عمومی است.
برنامهریزی شهری در مقیاسی بزرگتر از طراحی یک ساختمان انجام میشود و موضوعاتی مانند شبکه معابر، کاربری زمین، حملونقل، فضاهای سبز، تراکم و توزیع خدمات را مورد توجه قرار میدهد.
یک ساختمان بخشی از ساختار شهری است. کیفیت معماری آن میتواند بر فضای عمومی، منظر خیابان و تجربه شهروندان اثر بگذارد. از سوی دیگر، ویژگیهای محله و شهر نیز بر طراحی ساختمان تأثیر میگذارند.
برای مثال، موقعیت یک ساختمان در یک خیابان پرتردد، یک محله مسکونی یا یک مرکز شهری، نیازهای متفاوتی را ایجاد میکند. بنابراین، طراحی معماری باید با زمینه شهری خود هماهنگ باشد.
شهر انسانمحور شهری است که نیازهای انسان را در مرکز تصمیمگیریهای فضایی قرار میدهد. دسترسی به خدمات، امکان پیادهروی، امنیت، کیفیت فضاهای عمومی و ارتباط اجتماعی از موضوعات مهم در این رویکرد هستند.
برنامهریزی شهری زمانی میتواند کیفیت زندگی را ارتقا دهد که تنها به توسعه فیزیکی شهر توجه نکند و تجربه شهروندان را نیز در نظر بگیرد.
پارکها، میدانها، پیادهراهها و سایر فضاهای عمومی نقش مهمی در زندگی شهری دارند. این فضاها میتوانند بستری برای تعامل اجتماعی، استراحت، فعالیت فرهنگی و شکلگیری هویت محله باشند.
طراحی مناسب فضای عمومی نیازمند توجه به دسترسی، مقیاس، امنیت، آسایش اقلیمی و کیفیت بصری است.
پایداری یکی از موضوعات مهم در طراحی معاصر است. ساختمانها و شهرها بخش قابل توجهی از انرژی و منابع را مصرف میکنند و بنابراین تصمیمهای طراحی میتوانند پیامدهای محیطزیستی داشته باشند.
استفاده مناسب از نور طبیعی، کاهش مصرف انرژی، انتخاب مصالح مناسب، مدیریت آب، توسعه فضاهای سبز و توجه به اقلیم میتوانند بخشی از رویکرد پایدار باشند.
طراحی معماری بیشتر بر سازماندهی و شکلدهی ساختمان و فضای معماری تمرکز دارد، درحالیکه برنامهریزی شهری توسعه و سازماندهی شهر را در مقیاس وسیعتر بررسی میکند.
زیرا ساختمان بخشی از محیط شهری است و میتواند بر منظر، حرکت، فضای عمومی و کیفیت زندگی اطراف خود اثر بگذارد.
پایداری به کاهش مصرف منابع، افزایش بهرهوری انرژی و ایجاد محیطهایی سازگارتر با شرایط اقلیمی و محیطزیستی کمک میکند.
این کتاب برای دانشجویان معماری، شهرسازی و طراحی شهری و همچنین پژوهشگران و علاقهمندان به ارتباط میان طراحی معماری و برنامهریزی شهری مناسب است.
معماری و برنامهریزی شهری در دو مقیاس متفاوت، اما مرتبط، به شکلدهی محیط زندگی انسان کمک میکنند. طراحی معماری با سازماندهی فضاهای ساختمان و برنامهریزی شهری با ساماندهی ساختار شهر، در کنار یکدیگر میتوانند محیطی کارآمد، پایدار و انسانمحور ایجاد کنند.
کتاب Architectural Design and Urban Planning: Principles and Applications نوشته علی سیری، به اصول و کاربردهای این دو حوزه میپردازد. این اثر ۹۹ صفحهای در سال ۱۴۰۴ توسط SCHOLARS’ PRESS منتشر شده و برای علاقهمندان به مبانی طراحی معماری و برنامهریزی شهری قابل مطالعه است.
برای مطالعه بیشتر درباره اصول طراحی معماری، سازماندهی شهری و کاربرد این مفاهیم در محیط ساختهشده، میتوانید این کتاب را از هورین تهیه کنید.
طراحی شهری تنها به زیبایی خیابانها و ساختمانها محدود نمیشود. نحوه قرارگیری بناها، کیفیت فضاهای عمومی، شبکه حرکت، دسترسی به خدمات و رابطه میان فضاهای خصوصی و عمومی همگی در تجربه شهروندان از محیط شهری نقش دارند.
کتاب Architectural Design and Urban Planning: Principles and Applications نوشته علی سیری، موضوع طراحی معماری و برنامهریزی شهری را در ارتباط با اصول و کاربردهای آن بررسی میکند و برای مطالعه رابطه میان محیط ساختهشده و سازمان فضایی شهر اهمیت دارد.
هدف طراحی شهری ایجاد محیطی است که بتواند نیازهای عملکردی، اجتماعی و بصری کاربران را پاسخ دهد. در این فرایند، فضاهای مختلف شهر باید بهگونهای سازماندهی شوند که ارتباط میان فعالیتها و مسیرهای حرکت منطقی باشد.
یک فضای شهری مطلوب باید علاوه بر عملکرد، کیفیت تجربه انسانی را نیز مورد توجه قرار دهد.
طراحی شهری از عناصر متعددی تشکیل میشود. خیابانها، ساختمانها، فضاهای باز، میدانها، پوشش گیاهی و مبلمان شهری در کنار یکدیگر ساختار محیط شهری را ایجاد میکنند.
خیابانها فقط مسیر عبور خودرو نیستند. آنها بخش مهمی از ساختار اجتماعی و فضایی شهر محسوب میشوند و باید نیازهای مختلف کاربران را در نظر بگیرند.
فضاهای باز شهری میتوانند به افزایش تعامل اجتماعی و کیفیت محیط کمک کنند. نحوه ارتباط این فضاها با ساختمانهای اطراف در میزان استفاده از آنها اهمیت دارد.
نمای ساختمانها و نحوه قرارگیری آنها در امتداد خیابان میتوانند بر هویت بصری و کیفیت منظر شهری اثر بگذارند.
شهرهای پیادهمدار محیطی ایجاد میکنند که در آن حرکت پیاده امکانپذیر، ایمن و راحت باشد. پیادهروهای مناسب، اتصال منطقی مسیرها، سایه، دسترسی به خدمات و کیفیت فضای عمومی میتوانند پیادهروی را تقویت کنند.
پیادهمداری همچنین میتواند تعامل میان شهروندان و فضاهای شهری را افزایش دهد.
نحوه توزیع کاربریهای مسکونی، تجاری، اداری، آموزشی، درمانی و تفریحی بر ساختار شهر اثر میگذارد. اگر خدمات ضروری از محل زندگی فاصله زیادی داشته باشند، وابستگی به وسایل نقلیه افزایش پیدا میکند.
برنامهریزی مناسب میتواند به ایجاد ارتباط منطقی میان کاربریهای مختلف کمک کند.
تراکم بهخودیخود عامل مثبت یا منفی محسوب نمیشود. نحوه توزیع تراکم و کیفیت طراحی محیط است که اهمیت بیشتری دارد.
تراکم مناسب میتواند از گسترش بیرویه شهر جلوگیری کند و دسترسی به خدمات را بهبود دهد، اما تراکم بیش از ظرفیت زیرساختها میتواند فشار بر شبکه حملونقل و خدمات شهری را افزایش دهد.
هویت شهری حاصل مجموعهای از ویژگیهای تاریخی، فرهنگی، معماری و اجتماعی است. بناهای شاخص، فضاهای عمومی، الگوی خیابانها و عناصر طبیعی میتوانند بخشی از این هویت را شکل دهند.
طراحی شهری موفق تلاش میکند میان نیازهای جدید و ویژگیهای زمینهای شهر ارتباط ایجاد کند.
هر ساختمان تنها یک فضای داخلی نیست. نمای آن، ارتفاع، حجم و نحوه اتصالش به خیابان بر محیط اطراف اثر میگذارد.
به همین دلیل، تصمیمهای معماری باید پیامدهای خود را در مقیاس محله و شهر نیز در نظر بگیرند.
زیستپذیری شهری با مجموعهای از عوامل ارتباط دارد:
| عامل | تأثیر بر شهر |
|---|---|
| دسترسی مناسب | کاهش فاصله با خدمات |
| فضای سبز | افزایش کیفیت محیط |
| حملونقل کارآمد | تسهیل جابهجایی |
| فضاهای عمومی | تقویت تعامل اجتماعی |
| امنیت | افزایش آسایش کاربران |
| تنوع کاربری | فعالتر شدن محیط شهری |
ترکیب این عوامل میتواند به ایجاد محیطی متعادلتر برای زندگی کمک کند.
شبکه معابر، فضاهای عمومی، ساختمانها، کاربری زمین، فضای سبز و ارتباط میان عناصر مختلف از اجزای مهم طراحی شهری هستند.
زیرا دسترسی مناسب برای پیادهها میتواند کیفیت فضا، فعالیت اجتماعی و دسترسی به خدمات را بهبود دهد.
خیر. نتیجه تراکم به ظرفیت زیرساخت، کیفیت طراحی، دسترسی به خدمات و نحوه توزیع آن بستگی دارد.
ارتفاع، فرم، نما، ورودیها و نحوه استقرار ساختمانها میتوانند بر منظر و کیفیت فضای شهری اثر بگذارند.
طراحی شهری فرایندی چندبعدی است که در آن کالبد شهر، حرکت، کاربری زمین، فضاهای عمومی و نیازهای انسانی در ارتباط با یکدیگر بررسی میشوند. شهر زیستپذیر نتیجه یک عنصر منفرد نیست، بلکه از هماهنگی میان اجزای مختلف محیط شهری شکل میگیرد.
کتاب Architectural Design and Urban Planning: Principles and Applications اثر علی سیری، با تمرکز بر اصول و کاربردهای معماری و برنامهریزی شهری، میتواند برای دانشجویان و علاقهمندان این حوزه منبعی مناسب برای مطالعه باشد. این کتاب در سال ۱۴۰۴ توسط SCHOLARS’ PRESS منتشر شده و ۹۹ صفحه دارد.
برای شناخت بهتر اصول طراحی شهری و ارتباط آن با معماری، مطالعه این کتاب را میتوانید در برنامه مطالعاتی خود قرار دهید و آن را از هورین تهیه کنید.
رشد شهرنشینی و افزایش مصرف منابع، معماری و برنامهریزی شهری را با پرسشهای جدیدی درباره انرژی، محیطزیست و کیفیت زندگی مواجه کرده است. ساختمانها و شهرها باید علاوه بر پاسخگویی به نیازهای امروز، ظرفیت سازگاری با شرایط آینده را نیز داشته باشند.
کتاب Architectural Design and Urban Planning: Principles and Applications نوشته علی سیری، با پرداختن به اصول و کاربردهای طراحی معماری و برنامهریزی شهری، زمینهای برای توجه به رابطه میان طراحی، محیط و توسعه شهری فراهم میکند.
معماری پایدار رویکردی است که تلاش میکند نیازهای عملکردی و رفاهی ساختمان را با کاهش مصرف منابع و پیامدهای محیطزیستی هماهنگ کند.
این مفهوم فقط به نصب تجهیزات کممصرف محدود نمیشود. انتخاب سایت، جهتگیری ساختمان، فرم بنا، پوسته، مصالح، نور طبیعی و سیستمهای انرژی همگی میتوانند در عملکرد پایدار ساختمان نقش داشته باشند.
هر منطقه ویژگیهای اقلیمی خاص خود را دارد. دما، تابش خورشید، باد و رطوبت میتوانند بر تصمیمهای معماری اثر بگذارند.
طراحی متناسب با اقلیم میتواند به کاهش نیاز به سرمایش و گرمایش مکانیکی کمک کند و شرایط آسایش داخلی را بهبود دهد.
جهتگیری مناسب میتواند میزان دریافت تابش خورشیدی و کیفیت نور طبیعی را تحت تأثیر قرار دهد. این تصمیم باید متناسب با شرایط اقلیمی و نوع کاربری ساختمان انجام شود.
دیوارها، پنجرهها، سایهبانها و سایر اجزای پوسته نقش مهمی در ارتباط ساختمان با محیط بیرونی دارند.
مصرف انرژی یکی از موضوعات مهم در طراحی ساختمان است. کاهش اتلاف انرژی، استفاده مؤثر از نور طبیعی و انتخاب سیستمهای مناسب میتوانند عملکرد انرژی ساختمان را بهبود دهند.
رویکرد انرژیمحور باید از مرحله اولیه طراحی آغاز شود، زیرا بسیاری از تصمیمهای اولیه معماری در عملکرد نهایی ساختمان تأثیر دارند.
انتخاب مصالح تنها بر ظاهر و هزینه اولیه بنا اثر نمیگذارد. دوام، نیاز به نگهداری، انرژی مصرفشده در تولید و امکان استفاده مجدد یا بازیافت نیز میتوانند مورد توجه قرار گیرند.
نگاه چرخه عمر کمک میکند تصمیمگیری درباره مصالح از محدوده هزینه اولیه فراتر رود.
پایداری تنها مسئله ساختمان نیست. الگوی گسترش شهر، فاصله میان محل سکونت و خدمات، شبکه حملونقل و میزان فضای سبز نیز بر مصرف انرژی و کیفیت محیط اثر دارند.
شهر متراکم و متصل، در شرایط مناسب، میتواند فاصله سفرها را کاهش دهد و استفاده از حملونقل عمومی و پیاده را تسهیل کند.
فضای سبز شهری میتواند در بهبود کیفیت محیط و ایجاد فضاهای عمومی مطلوب نقش داشته باشد. درختان و پوشش گیاهی میتوانند به ایجاد سایه و کاهش برخی اثرات نامطلوب محیطی کمک کنند.
برنامهریزی برای فضاهای سبز باید با شبکه شهری و نیازهای جمعیت هماهنگ شود.
نحوه طراحی شهر بر شیوه جابهجایی شهروندان اثر میگذارد. اگر کاربریهای مختلف از یکدیگر فاصله زیادی داشته باشند، نیاز به سفرهای طولانی بیشتر میشود.
برنامهریزی هماهنگ کاربری زمین و حملونقل میتواند به ایجاد شهری متصلتر و کارآمدتر کمک کند.
شهرها باید بتوانند در برابر تغییرات و اختلالات مختلف عملکرد خود را تا حد امکان حفظ و بازیابی کنند. طراحی زیرساختهای مقاوم، مدیریت منابع و توجه به شرایط محیطی میتواند بخشی از رویکرد تابآوری شهری باشد.
تابآوری زمانی مؤثرتر خواهد بود که در مراحل اولیه برنامهریزی و طراحی مورد توجه قرار گیرد.
هدف آن ایجاد ساختمانهایی است که ضمن تأمین نیازهای کاربران، مصرف منابع و پیامدهای محیطزیستی را تا حد امکان کاهش دهند.
خیر. انرژی یکی از اجزای آن است و موضوعاتی مانند مصالح، آب، اقلیم، کیفیت محیط داخلی و چرخه عمر ساختمان نیز اهمیت دارند.
الگوی توسعه شهر، حملونقل، کاربری زمین و زیرساختها میتوانند بر مصرف منابع و کیفیت محیطزیست اثر بگذارند.
زیرا شرایط اقلیمی بر آسایش حرارتی، نور و مصرف انرژی ساختمان تأثیر میگذارد و طراحی مناسب میتواند عملکرد بنا را بهبود دهد.
پایداری در معماری و برنامهریزی شهری نیازمند توجه همزمان به ساختمان، محله و ساختار شهر است. تصمیمهایی مانند جهتگیری بنا، انتخاب مصالح، طراحی فضای سبز، نحوه توزیع کاربریها و سازماندهی حملونقل میتوانند در شکلگیری محیطی کارآمدتر و سازگارتر نقش داشته باشند.
کتاب Architectural Design and Urban Planning: Principles and Applications نوشته علی سیری، با پرداختن به اصول و کاربردهای معماری و برنامهریزی شهری، برای دانشجویان و پژوهشگران این حوزه قابل استفاده است. این اثر ۹۹ صفحه دارد و در سال ۱۴۰۴ توسط SCHOLARS’ PRESS منتشر شده است.
اگر به دنبال مطالعه مبانی طراحی معماری و برنامهریزی شهری با نگاهی کاربردی هستید، میتوانید این کتاب را از هورین تهیه کنید.
ساختمان و شهر دو سطح جدا از یک محیط واحد نیستند. هر ساختمان در یک بستر شهری قرار دارد و مجموعه ساختمانها، خیابانها و فضاهای باز نیز ساختار شهر را شکل میدهند. به همین دلیل، طراحی معماری زمانی میتواند به نتیجه مطلوب برسد که ارتباط خود را با مقیاس شهری در نظر بگیرد.
کتاب Architectural Design and Urban Planning: Principles and Applications نوشته علی سیری، به موضوعات مرتبط با اصول و کاربردهای طراحی معماری و برنامهریزی شهری میپردازد و امکان بررسی این ارتباط را از منظر تخصصی فراهم میکند.
یکی از تفاوتهای اساسی میان معماری و برنامهریزی شهری، مقیاس مداخله است. معماری معمولاً از فضای داخلی و ساختمان تا مقیاس سایت و محوطه گسترش پیدا میکند، درحالیکه برنامهریزی شهری با محله، منطقه و ساختار کلی شهر سروکار دارد.
با وجود این تفاوت، تصمیمهای این دو حوزه بر یکدیگر اثر میگذارند.
پیش از طراحی یک ساختمان، باید ویژگیهای سایت بررسی شوند. شکل زمین، دسترسیها، جهت تابش، ساختمانهای مجاور و شبکه معابر میتوانند بر طرح اثر بگذارند.
ساختمانی که بدون توجه به زمینه طراحی شود، ممکن است از نظر ارتباط با خیابان یا فضای عمومی عملکرد مناسبی نداشته باشد.
ورودی، نمای ساختمان، ارتفاع و فاصله بنا از مسیر حرکت، تجربه شهروندان را تحت تأثیر قرار میدهند.
برای نمونه، ورودی یک ساختمان عمومی باید خوانا و قابل دسترس باشد و بتواند ارتباط مناسبی با فضای شهری اطراف ایجاد کند.
فضاهایی مانند حیاط، ایوان، تراس، لابی و محوطه ورودی میتوانند میان فضای خصوصی ساختمان و فضای عمومی شهر نقش واسط داشته باشند.
طراحی صحیح این فضاها میتواند کیفیت ارتباط ساختمان و محیط شهری را افزایش دهد.
کاربری ساختمان تعیین میکند که چه نوع فعالیتهایی در آن انجام خواهد شد. ساختمان مسکونی، آموزشی، تجاری و فرهنگی نیازهای متفاوتی دارند.
این تفاوتها نهتنها بر پلان و فضای داخلی، بلکه بر نحوه ارتباط ساختمان با خیابان و فضای عمومی نیز اثر میگذارند.
موقعیت ساختمان نسبت به شبکه حملونقل میتواند بر میزان دسترسی کاربران تأثیر بگذارد. یک ساختمان عمومی باید بتواند برای گروههای مختلف کاربران قابل دسترس باشد.
ارتباط مناسب با مسیرهای پیاده و حملونقل عمومی میتواند بخشی از این مسئله را حل کند.
ساختمانها میتوانند در شکلگیری تصویر ذهنی افراد از یک محله یا شهر نقش داشته باشند. فرم، مصالح، مقیاس و رابطه بنا با محیط از جمله عواملی هستند که بر هویت مکانی اثر میگذارند.
بااینحال، ایجاد هویت شهری الزاماً به معنای استفاده از فرمهای تاریخی نیست. طراحی معاصر نیز میتواند با ویژگیهای فرهنگی و محیطی مکان ارتباط برقرار کند.
برنامهریزی شهری میتواند محدودهای از شرایط و ضوابط را برای توسعه ساختمانها مشخص کند. کاربری زمین، تراکم، ارتفاع، شبکه معابر و سایر سیاستهای شهری، چارچوبی برای تصمیمهای معماری ایجاد میکنند.
معمار نیز باید این شرایط را در فرایند طراحی در نظر بگیرد.
مسائل پیچیده شهری معمولاً با یک تخصص منفرد حل نمیشوند. معماران، شهرسازان، مهندسان و سایر متخصصان میتوانند از دیدگاههای متفاوت به یک پروژه نگاه کنند.
همکاری میان این گروهها میتواند به ایجاد راهکارهایی منجر شود که هم در مقیاس ساختمان و هم در مقیاس شهر عملکرد مناسبی داشته باشند.
طراحی معماری و برنامهریزی شهری باید علاوه بر شرایط فعلی، تغییرات آینده را نیز تا حد امکان در نظر بگیرند. تغییر نیاز کاربران، رشد جمعیت، فناوریهای جدید و مسائل محیطزیستی میتوانند بر عملکرد فضاها اثر بگذارند.
انعطافپذیری در طراحی میتواند امکان سازگاری ساختمان و محیط شهری با تغییرات آینده را افزایش دهد.
| موضوع | طراحی معماری | برنامهریزی شهری |
|---|---|---|
| مقیاس | ساختمان و سایت | محله تا شهر |
| تمرکز اصلی | فضا و عملکرد بنا | ساختار و توسعه شهر |
| کاربران | استفادهکنندگان ساختمان | شهروندان و گروههای شهری |
| عناصر کلیدی | فرم، پلان، سازه، پوسته | کاربری زمین، معابر، خدمات |
| هدف | ایجاد فضای مناسب | ایجاد ساختار شهری کارآمد |
این دو حوزه در بسیاری از پروژهها به یکدیگر وابسته هستند و هماهنگی میان آنها میتواند کیفیت نتیجه نهایی را افزایش دهد.
کتاب Architectural Design and Urban Planning: Principles and Applications نوشته علی سیری، بر اصول و کاربردهای طراحی معماری و برنامهریزی شهری تمرکز دارد. این اثر برای افرادی که میخواهند ارتباط میان طراحی بنا و سازمان فضایی شهر را بهتر درک کنند، میتواند مفید باشد.
کتاب در سال ۱۴۰۴ توسط SCHOLARS’ PRESS منتشر شده، ۹۹ صفحه دارد و شابک آن 978-620-0-69630-4 است. شناسه محصول آن نیز POT34352 ثبت شده است.
از نظر مقیاس و حوزه مداخله تفاوت دارند، اما در محیط واقعی بهشدت با یکدیگر ارتباط دارند.
زیرا ویژگیهای زمین، دسترسیها، اقلیم و ساختمانهای اطراف میتوانند بر شکل و عملکرد پروژه اثر بگذارند.
ساختمانها از طریق فرم، مقیاس، نما، ورودی و نحوه ارتباط با فضای عمومی بر منظر و تجربه شهری اثر میگذارند.
با تعیین چارچوبهایی مانند کاربری زمین، تراکم، شبکه دسترسی و سیاستهای توسعه، زمینه تصمیمگیری معماری را مشخصتر میکند.
ارتباط میان معماری و برنامهریزی شهری زمانی اهمیت بیشتری پیدا میکند که پروژه از مقیاس یک ساختمان فراتر رود و بخشی از ساختار محله و شهر شود. توجه به زمینه، دسترسی، فضای عمومی، هویت مکان و نیازهای آینده میتواند به طراحی هماهنگتر منجر شود.
کتاب Architectural Design and Urban Planning: Principles and Applications نوشته علی سیری، با تمرکز بر اصول و کاربردهای دو حوزه معماری و برنامهریزی شهری، برای دانشجویان، پژوهشگران و علاقهمندان این رشتهها مناسب است. این کتاب ۹۹ صفحهای در سال ۱۴۰۴ توسط SCHOLARS’ PRESS منتشر شده است.
برای مطالعه جامعتر درباره اصول طراحی معماری، برنامهریزی شهری و ارتباط میان این دو حوزه، میتوانید این کتاب را از هورین تهیه و مطالعه کنید.
| انتشارات | |
|---|---|
| تعداد صفحات | |
| سال انتشار | |
| شابک | 978-620-0-69630-4 |